زمزمه می کنم گاهی، شعرهایی را که مال هیچ کس نیست، این هم یکی دو تا از آنها...

از من مپرس، سبحه ی صد دانه ات کجاست؟

از حب کفر بود و دیگرم، اندر کنار نیست

گفتی، مپرسمت که ردای عاشقی چه شد؟

این اطلسی ست،که بر تن خس ماندگار نیست!

تا بعد...

اگه نوحه خوانی های برادرم بذاره، می خوام بگم:

پاییز فصل دلدادگی من است،

نه به کسی، نه به جایی، که پاییز و باران های بی امانش.

پاییز و قدم زدن در چهارباغ.

دلداده ی پاییزم و جوانه هایی که در دل من رویانده... پاییز و رویای خیس چنارهای چهارباغ...

پاییز فصل رویش من است!!!