ناگاه نامه ها

فنگ شویی

nagahnameha — Sat, 07 Nov 2009 21:00:22 GMT

گفت: معشوقم تو بودستی نه آن

لیک کار از کار خیزد در جهان

باران

nagahnameha — Wed, 04 Nov 2009 07:56:20 GMT

انگار همین دیروز بود که دلم باران بی امان می خواست برای سیراب شدن زنده رود....

زنده رود زنده شد و من ساعتها زیر باران بی امان چهارباغ قدم می زدم...

به یاد پدربزرگم

nagahnameha — Wed, 14 Oct 2009 07:10:45 GMT

ز آب خرد، ماهی خرد خیزد

نهنگ آن به که از دریا گریزد

.....

nagahnameha — Wed, 07 Oct 2009 16:13:16 GMT

سيمرغ شايستگى هام آنقدر به دروازه هاى بسته خورد، كه زمينگير شد.

بى مهرى آسمان آنقدر در حقم پايدار ماند، كه از اقيانوس صبرم برهوتى بيش نماند؛ خاستگاه كژدمان كين و حسرت.

آنچه بر من مى بارد شورآب اشكى ست كه از ترك هاى لبهاى سله بسته ام تا قلب فشرده ام را مى سوزاند.

اين، آن روى من است.... آن روى ناچارى من..آن روى تلخ مارى. هرگز فكر نمى كردم به اينجا برسم.

خسته ام. خسته از بى عدالتى و بى انصافى، از تنهايى و دلتنگى، از اينكه كسى دردم را نمى فهمد و حرفم را.

خسته ام و جهان با همه بزرگى اش برايم تنگ است.

دلم نمى خواهد كسى دست روى موهايم بكشد و با حالتى احمقانه بگويد: همه چيز درست مى شود.

دلم نمى خواهد كسى دستان يخ بسته ام را به هم بفشارد و بگويد: فردا حتما روز بهتريست.

نه باران مى خواهم، نه معجزه و نه نورى.

دلم مى خواهد فرياد بزنم بغض فروخورده ى هزاران ساله ام را،

گريه كنم غم بى آغازى را كه تا ياد دارم با من عجين بوده......

خسته ام، خسته از راههايى كه به جهنم رسيده اند.

دلم گرفته و مى ترسم، عجيب است كه هيچ چيز مرا شاد نمى كند.. من اين روى خودم را نمى شناسم.

بدون شرح

nagahnameha — Tue, 29 Sep 2009 13:10:18 GMT

ناكرده گناه در جهان، كيست، بگو

وانكس كه گنه نكرد، چون زيست، بگو

من بد كنم و تو بد مكافات دهي

پس فرق ميان من و تو، چيست، بگو

فائقانه

nagahnameha — Thu, 24 Sep 2009 20:54:00 GMT

دلم گرفته، اما خودم را مى رسانم سر قرار با ليدا ، حسام ، فائقه و هادى...

چهارراه حكيم نظامى وعده گاه هميشگى ماست و بعد از آن كافه سايه؛ پاتوق خوش خاطره ى دو دوست...

اگر چه امروز سر همان چهارراه وعده كرديم و همان ساعت هميشگى، اما خنده هاى مصنوعيمان هر يك حكايتى بود و پس از آن؛ كافه مارسى... با آن موزيك نوستالژيك و كيك شكلاتى بى نظيرش، خنده هاى معصومانه هادى، عكس هاى خاطره انگيز فاﺋقه، شيطنت هاى ليدا و سكوت حسام و .... و .... و .... و در نهايت آن دستمال نويسى ها، تاكسى گرفتن، پيتزا پدربزرگ و ...و ....و راه رفتن در ملا صدرا و سعادت آباد، راه و حرف و خنده، از آن نوع راه رفتن هايى كه هرگز دلت براى رسيدن نمى طپد، از آن قدم زدنهايى كه براى آرامش روح خسته ام ، معجزه مى كند؛ قدم زدن با دوست. هر گامى كه بر زمين مى نهم، يك خشت بيشتر عاشق اين خاك مى شوم و يك جهان بيشتر دل كندن برايم سخت مى شود...

دلم برايت تنگ مى شود، براى مارش صبحگاهى مان، كوچه كليسا وانك و كافه و شير شكلات، عكاسى و تعريف كردن هاى بى پايان... از بودنت خوشحالم

نسکافه با طعم دوستی

nagahnameha — Wed, 19 Aug 2009 20:31:18 GMT

۱۱ صبح، همين جا، خوونه ى ما. چقدر گريه، چقدر روبوسى جانانه، چقدر دوستى، چقدر حس خوب. پس از هشت سال سياه، شوهر مهربونش تونسته بودشماره ى منو از همكارش بگيره...

سوزان، اولين دوست روز اول دبستانم بود و از دوستان خوب روزهاى آخر دبيرستان. سالهاى سال از آن همه روز و ماه و سال با همه خوشى و ناخوشيهايش گذشته، از هجرت ها، از ماندن ها، از پيوستن ها، از گسستن ها، از بيمارى ها، از تغييرها، از خيلي وقايع ريز و درشت.

حالا نوبت گل انداختن صحبت بود، وقت جواب دادن به چرا ها و چگونه ها و سر زدن به گذشته. ياد شيطنت ها، آدامس هاى سه تا صد تومان، دبيرانى كه از دست ما آسايش نداشتند، بچه هاى سال آخر دبيرستان و البته... البته، داستان ۱۰ سالى كه گذشت و اينكه چرا اينگونه گذشت، داستان آدم هاى بسيارى كه از زندگى ام رفته بودند و آدم هاى اندكى كه آمده بودند را بايد مى گفتم توى همين چند ساعت و بايد حواسم مى بود كه اشكش سرازير نشود، كه نشد...

هر چند ظاهرمان شباهتى به آخرين سالهاى دبيرستان ندارد و خلقياتمان كمى تغيير كرده، اما هنوز هر دو گوش دادن به صداى ابي و نسكافه با شير سرد و طعم دوستى را به هر چيز ديگر ترجيح مى دهيم.

*عجيب است كه امروز دقيقا ۱۰ سال از آن اتفاقها و سوالهاى بى جواب مى گذرد. سالهاى بدون رشد و پويايى، سالهاى درجا زدن و بى هدفى. سال هايى كه كسى اجازه پيدا نكرد كه از "فيلسوف بابا" بپرسد: "چرا؟!" داستان غريب و واقعى ۱۰ سال گذشته ام براى دوستان تكان دهنده بوده، گريه مي كنند، تحسين مى كنند، درس ميگيرند، مبهوت مى شوند و در اين ميان تنها حسى كه به سراغ من مى آيد، سبكبالى ست. حس پرنده اى را دارم كه پرواز را تازه آموخته باشد. حس خوبى ست سبكبالى.....

یک بار، برای همیشه

nagahnameha — Fri, 31 Jul 2009 07:24:54 GMT

در من شراره ای مجو

از من ترانه ای مخواه

باید گسست، باید گذشت

کاین سرگذشت، از سر گذشت

تقدیم قلب و رازقی

تقسیم نور و عاشقی

راه خطا بود، ای رفیق

باید گسست، باید گذشت

باید ازین بیهودگی، باید ازین دلمردگی

باید دل از دیروز کند

باید گسست از پای بند

باید ترانه خواند و رفت

تا جاودانه ماند و رفت.

عطش

nagahnameha — Fri, 24 Jul 2009 08:59:41 GMT

بیچاره گنجشک، در گرمای تموز عشق می جوید و نمی داند که عطش مرداد را آب فرو می نشاند... بیچاره گنجشک.

امروزانه

nagahnameha — Thu, 09 Jul 2009 10:17:44 GMT

آزادگی ست که با آزادی، سربلندی می آفریند.

دلم باران بی امان می خواهد، برای حنجره های غبارگرفته و سرسبزی درختان، برای چشمهایی که می خواهند "جور دیگری" ببینند.

دلم باران بی امان می خواهد، برای تشنگی طولانی زنده رودی که در آن از زندگی خبری نیست.